STRONA GŁÓWNA

AKTUALNOŚCI

TABOR OBECNY

TABOR HISTORYCZNY

SPIS TABORU

INNE POJAZDY

GALERIA

FORUM

LINIE, TRASY, ROZKŁADY

HISTORIA TRAS

BILETY

CIEKAWOSTKI

RYS HISTORYCZNY

LINKI

AUTORZY, KONTAKT

SUBSKRYPCJA

Wszystkie autobusy eksploatowane w latach 1960-1994 przez MKS Płock -> MPK Płock, później ZKM Płock malowane były w tradycyjne barwy biało/kremowo - czerwono - białe/kremowe i czerwono - białe, charakterystyczne dla wszystkich przedsiębiorstw tego typu w kraju [zdjęcie #534]. Skojarzenie z tymi barwami utkwiło w świadomości mieszkańców tak mocno, że do dziś autobusy miejskie pospolicie nazywane są nadal "czerwoniakami".

W październiku 1993r. na ulice wyjechał pierwszy autobus w nowych barwach trójkolorowych (Jelcz 120M #592), nawiązujących do barw miasta. Pierwszy wzór malowania trójkolorowego nie posiadał żółtego koloru na przedniej ścianie [zdjęcie #619].

W 1996r. kupiono Jelcza M181MB [#626], który był pierwszym autobusem z żółtym malowaniem na przedniej ścianie. Z czasem zaczęto domalowywać żółty pas na Jelczach PR110 i 120M, doprowadzając do całkowitej zmiany tego wzoru malowania [zdjęcie #569].

Na Ikarusach nowy wzór z żółtym kolorem pojawił się dopiero na przełomie 1998/99r. W marcu 2006r. do kasacji trafił ostatni autobus w czerwonym malowaniu [#591] z malowanymi numerami taborowymi. Ostatnim w czerwonym malowaniu, który opuścił ulice: z Jelczy M11 - #528 przemalowany w 1999r., z Jelczy PR110 - #530 przemalowany w 2002r., z Ikarusów 280.26 - #564 przemalowany w 1998r. W 2000r. wprowadzono kolejną modyfikację wzoru malowania, która wynikała z powodów czysto praktycznych. Zmiana dotyczyła koloru malowania drzwi [zdjęcie #528]. W modelach starszych dokonuje się wymiany drzwi, gdy stan techniczny tego wymaga. Malowanie trójkolorowe jest dosyć kłopotliwe szczególnie na wąskich ramach drzwi, z tego powodu są one teraz malowane całe na biało.

Najbardziej nietypowe malowanie taboru otrzymał w 1996r. Jelcz PR110 z numerem bocznym 556. Autobus był pomalowany w biało-niebiesko-białe barwy. Malowanie to miało symbolizować kolory miasta partnerskiego Darmstadt i było formą odwdzięczenia się za podobny gest w komunikacji tego miasta (Płock reprezentuje tramwaj #9118). Na boku Jelcza umieszczono dwa herby, Płocka i Darmstadt. Na pojeździe niestety nie umieszczono, jak pierwotnie zakładał plan, nazw miast i krótkiej informacji na temat tego malowania. W 2000r. w celu unifikacji malowania z pozostałą częścią taboru, przemalowano front w kolory Płocka. W kwietniu 2003r. autobus otrzymał nowe oblachowanie w standardowych barwach miejskich, a w marcu 2004r. zakończył służbę.

W latach 2003-2005 część remontowanych autobusów dostała znów nietypowe malowanie, ponieważ KM próbowała wprowadzać oszczędności na... farbach!
[2003r.] Ikarus #620 i #622 - boki pomalowano na biało;
[2004r.] Jelcz #609 i #613 oraz Ikarus #617 - boki pomalowano na biało, Jelcz #555 - boki pomalowano na czerwono, Ikarus #614 - boki i dach pomalowano na czerwono;
[2005r.] Ikarus #617 i #619 - boki i dach pomalowano na biało, Jelcz #599 - biały również tył.

do góry

Gdyby podjęto odpowiednie decyzje, po Płocku dałoby się dziś podróżować nie tylko autobusem. Wizja budowy tramwaju w Płocku ma już długoletnie tradycje sięgające lat siedemdziesiątych. Zakładano budowę szybkiego tramwaju z dzielnicy Imielnica ulicami: Piłsudskiego (nieistniejąca w latach projektowania trasy) > Jachowicza > Łukasiewicza > MZRiP, a autobusy miały dowozić pasażerów z pobliskich osiedli. Tramwaj miał kursować przez sam środek nowego miasta, łącząc dwa najdalsze jego krańce. Miał też być szybkim ekologicznym i bardzo pojemnym środkiem transportu do kombinatu. Odpowiednich decyzji nie podjęto i tramwaju nie ma. Ale plany pozostały, tak samo jak ogromne obszary ziemi, wzdłuż najważniejszych ciągów ulicznych, właśnie pod tramwaj. Pocieszające jest to, że miasto w planach przestrzennych dalej zakłada budowę tramwaju i terenów tych nie wolno zabudowywać. Może kiedyś da się powiedzieć: jedźmy tramwajem po Płocku!

W 2006r. powróciły plany budowy tramwaju [więcej]. W 2008r. Urząd Miasta rozpoczął akcję promującą budowę tramwaju w naszym mieście [więcej], a w 2009r. ogłosił wyniki przeprowadzonych badań sondażowych [więcej]. W listopadzie 2010r. ogłoszono przetarg na budowę linii tramwajowej w Płocku [więcej].

17 stycznia 2011r. spółka Inwestycje Miejskie unieważniła przetarg na projekt i budowę linii tramwajowej w Płocku [więcej].

do góry

W 1978r. w wyniku zamknięcia ulicy Gwardii Ludowej między Przemysłową a Bielską, autobusy linii: 2 - jechały ulicą Bielską do ulicy Wiadukt, i nią do pętli na Kostorgaju, 3 - skręcały w Tysiąclecia i Rembielińskiego, do ul. Przemysłowej, droga powrotna wiodła ulicą Wiadukt, 18 - Mickiewicza w Tysiąclecia, Rembielińskiego, Gwardii Ludowej.

W 1990r. z powodu zamknięcia mostu na rzece Brzeźnica (ul. Dobrzyńska). Wyznaczono objazdy dla linii: 1, 19 i 22 - z Gałczyńkiego autobus nie skręcał (jak normalnie) w prawo w Dobrzyńską, tylko w lewo i jechał tą ulicą aż do ul. Wieczorka (wykonując ponad 130-stopniowy skręt przy domu studenckim "Wcześniak"). Dalej podążał Wieczorka (dziś ul. Kazimierza Wielkiego) do ul. Szpitalnej, którą nie jeżdżą autobusy, ze względu na Skarpę Wiślaną i duże nachylenie drogi - nawet do 45 stopni! Ulicą Szpitalną autobusy dojeżdżały do pętli na Winiarach. W drodze powrotnej jechały tą samą drogą, tyle że musiały się wdrapać na wspomnianą wcześniej górę, co nie przychodziło im łatwo, szczególnie przepełnionym, przegubowym Ikarusom (zwyczajem stawały się sceny wysiadających pasażerów w biegu, w celu odciążenia pojazdu!). Z Wieczorka zawracały w Dobrzyńską, którą powracały na przystanek Dobrzyńska - Skarpa (wykonując przy nim obrót o 180 stopni). Dalej autobusy ponowienie jechały ulicą Dobrzyńską do ulicy Rewolucji Kubańskiej (dziś Mościckiego) i Miodową do miasta. Na ulicy Wieczorka przy Domu Technika usytuowano przystanek zastępczy w obydwu kierunkach. Linie: 5, 11, 16, 17, - z ulicy Dobrzyńskiej skręcały w Gałczyńskiego, Łukasiewicza i Zglenickiego, na której usytuowano przystanek specjalny dla linii 5 (powrót tą samą trasą, autobusy nie zatrzymywały się na istniejących przystankach po trasie). Linia 18 skręcała z ulicy Kobylińskiego w ulicę Wieczorka i podążała dalej w ul. Szpitalną i Medyczną do stałej trasy. Linia 23 jechała ulicami: z Batalionów Chłopskich w Łukasiewicza, Nowowiejskiego, Wieczorka i Szpitalną, na której usytuowano przystanek specjalny dla tej linii (u zbiegu z ulicą Medyczną - linia zatrzymywała się na istniejących przystankach po trasie). Doprowadziło to w pierwszych dniach do chaosu w orientacji pasażerów oraz do wczesnej śmierci wielu autobusów, szczególnie nie starych jeszcze Ikarusów 280.26 z 1984r. Część z nich musiała jeszcze tego samego roku przejść przez naprawę główną. Ostry atak zimy wymusił 12 grudnia 1990r. tymczasowe otwarcie remontowanego mostu tylko dla autobusów, które nie były w stanie podjechać pod oblodzoną ulicę Wieczorka.

Od 1 czerwca 1994r. - w wyniku zamknięcia (remontu) mostu na Wiśle. W Grabówce zbudowano niski stalowy most wojskowy (dziś w tym miejscu budowany jest nowy most), przez który przeprawiały się również autobusy. Linie zostały znacznie wydłużone (wydłużył się czas przejazdu, wymuszając korektę wielu rozkładów jazdy), ponieważ autobusy musiały pokonać dodatkowo całą ulicę Piłsudskiego, Wyszogrodzką, Harcerską do skrzyżowania z ulicą Pocztową. Tu autobusy miały znów - jak na objazdy przystało - do pokonania ostry zakręt, który dodatkowo złagodzono i utwardzono. Dalej trasa wiodła ulicą Grabówka, którą do tej pory nigdy nie jeździły autobusy, a co było swoistym i niecodziennym luksusem dla osób tam mieszkających. Po pokonaniu zastępczego mostu, trasa wiodła specjalnie wybudowaną betonową drogą do ulicy Dobrzykowskiej. Linia 2 - nie skręcała z Jachowicza w Kilińskiego, tylko autobus jechał prosto Piłsudskiego do Wyszogrodzkiej. W Radziwu autobus tej linii nie miał pętli w Tokarach, tylko od zastępczego mostu jechał do ulicy Kolejowej, na której znajdowała się pętla - na przystanku przy wiadukcie kolejowym. Linie 7, 8, 21 - z ulicy Kolegialnej jechały prosto w Wyszogrodzką i dalej według objazdu. Linie 13 i 14 - podążały prosto alejami do Borowiczek i dalej według objazdu. Ich trasy i czas przejazdu zostały wydłużony prawie dwukrotnie.

Od 12 maja 1998r. - wynikał on z kolejnego remontu mostu na Wiśle i całkowitego jego zamknięcia dla ruchu. Uruchomiono most zastępczy - pontonowy, przez który nie mogły regularnie kursować autobusy miejskie. W wyniku tego miasto zostało podzielone na dwie odrębne części, połączone wahadłowym pociągiem, którym można było jechać za bilet miejski skasowany wcześniej w autobusie. Modyfikacji uległy linie: 2 - po stronie prawej miasta, autobus z Jachowicza jechał Dworcową do Dworca PKP, po stronie Radziwia - z tamtego dworca do Tokar, a wybrane kursy do Dobrzykowa, 7 - uruchomiono tylko z Górek do dworca Radziwie, po prawej stronie Wisły nie kursowała, 8 - z Winiar, Tysiąclecia, Mickiewicza do Dworca PKP, w Radziwiu z dworca do Stoczni i Popłacina, 21 i 102 - zawieszono.

do góry

do góry

Dziś trudno o spotkanie autobusów miejskich na kilku płockich ulicach, po których jeździły i to bardzo często. Nigdy już nie wrócą autobusy na ul. Tumską, na której od 1973r. jest deptak. Jeździły nią autobusy linii: 2, do 1966r. linie zielone 7 i 8 oraz 13 i 14. Po 1966r. (po przenumerowaniu) dzisiejsze linie 7, 8, 13 i 14. Linia nr 2 jeździła ulicą Bielską > Obrońców Westerplatte (Stalingradu) > Tumską i Mostową. Od 1966r. częścią ulicy jeździły autobusy linii 7 i 8 od ulicy: Nowy Rynek > Tumska > Kolegialna > Kilińskiego. Zielone linie 7 i 8 do 1966r. przejeżdżały od ulic: Kwiatka > Tumska > Mostowa. W obrębie Starego Miasta autobusy można było spotkać na ul. Kościuszki, pl. Obrońców Warszawy, 1 Maja (linie 4, 7, i od 1973r. 21) oraz Misjonarskiej (dawniej Bieruta), na której znajdowała się zajezdnia. Od strony północnej z pętli na ulicy Okrzei (dziś stoją tam kamienice) ruszały linie: 4 (od 1986r.), 5 (od 1975r.), 6 (1975-1990r.), 7 (tylko w 1986r.). Ulicą Królewiecką do 1975r. jeździły, a raczej zawracały autobusy linii 6 i 15. Z Nowego Rynku w latach sześćdziesiątych ruszały autobusy linii 2, 5, 15 (do 1977r.) i 17. W latach sześdziesiątych i siedzemdziesiątych ulicą Słoneczną (dawniej Świerczewskiego) jeździł autobus linii 10. Natomiast do końca lat osiemdziesiątych ulicą Wieczorka (dziś Kazimierza Wielkiego) do ulicy Dobrzyńskiej jeździła linia nr 10. Do 1989r. na wąskiej i jednokierunkowej ulicy Słowackiego można było spotkać autobusy linii 8, 19, 22. Co ciekawe wyjazd z niej w lewo (w ulicę Gałczyńskiego), ze względu na autobusy był z pierwszeństwem.

Tumska - ozn. ulice, którymi już nie jeżdżą autobusy.

przystanek na placu Narutowicza

przystanek na ulicy Tumskiej

do góry

do góry

Pierwszą w historii linią pospieszną była uruchomiona eksperymentalnie 19 kwietnia 1993r. linia A. Uruchomiono ją na trasie Podolszyce Północ (z nieistniejącej już pętli na Armii Krajowej) - Armii Krajowej - Wyszogrodzka - Piłsudskiego - Jachowicza - Kobylińskiego - Dobrzyńska - Medyczna - Winiary, a autobus zatrzymywał się tylko na wyznaczonych przystankach po trasie: Podoszyce Pn, Cotex, Petropol, Dobrzyńska (Skarpa), Winiary Szpital. Cena za przejazd stanowiła 150% ceny normalnego biletu. Oznaczenie tej linii na oznacznikach przystankowych, rozkładach oraz na autobusach (na drewnianych tekturkach - jak dla linii uruchamianych próbnie) były w kolorze czerwonym. Do korzystania z tej linii miały zachęcić umieszczane w autobusach naklejki (poniżej). Na przełomie sierpnia-września 1993r. linię zlikwidowano.

W 2002r. powrócono do pomysłu linii pospiesznej. Tym razem zdecydowano się na połączenie Podolszyc z Orlenem. Linia oznaczona jako 35P przetrwała do wakacji 2003r. We wrześniu 2011r. odbyły się 2-dniowe testy pospiesznego połączenia dla linii 35 [szczegóły].

do góry

W 1992r. w mieście pojawiła się pierwsza prywatna linia autobusowa (z Kwiatka - Wyszogrodzką do Wykowa). Przetrwała tylko jeden sezon.

W 1993r. na ulicach Płocka pojawiła się kolejna prywatna linia - P4 [czytaj więcej].

W 1995r. powstały plany innego prywatnego połączenia, a raczej przejęcia obsługi linii nr 12 przez prywatnego przewoźnika ze Słupna. Linię obsługiwać miały dwa Jelcze M11 pochodzące z MPK Włocławek [ex. #119, #120], które otrzymały nowe numery 1 i 2. Ostatecznie na zmianę przewoźnika nie zgodziły się władze gminy, a Jelcze do 1999r. kursowały na różnych wynajmach. U nowego właściciela zostały pierwotne przemalowane w kremowo-pomarańczowe barwy, a później w biało-bordowe. Dziś niestety powoli umierają spoglądając smutno na przejeżdżające drogą samochody.

do góry

W 1993r. ZKM Żychlin uruchomił zieloną linię na trasie Żychlin - Płock (odległość 37 km). Na terenie Płocka autobusy ruszały Z al. Jachowicza > Kilińskiego > most L. Piłsudskiego > Kolejowa > Góry > Łąck > ... Linia nie przetrwała jednak więcej jak jeden sezon.

do góry

10 sierpnia 1963r. uruchomiono w Płocku zakładową komunikację na terenie Mazowieckich Zakładów Rafineryjnych i Petrochemicznych w Płocku (dziś PKN Orlen). Początkowo na jednej trasie kursowały dwa autobusy, z czego jeden pochodził z Miejskiej Komunikacji Samochodowej (dzisiejszy KM Płock), a co wynikało z braku taboru i ludzi. 26 czerwca 1965r. do ruchu po kombinacie wprowadzono samochody Nysa, mieszczące do 10 osób, co okazało się pomysłem chybionym. Dziś "komunikacja miejska" po kombinacje odbywa się w systemie dwóch linii o długości 12 km (drugą linię oznaczoną jako 2 uruchomiono 9 stycznia 1989r.) obsługiwanych przez 12-14 autobusów. Trasy mają charakter okrężny, przy czym autobusy zależnie od pory dnia zmieniają kierunek jazdy na przeciwny. Od lat 80-tych eksploatowane są tam głównie autobusy Jelcz PR110, odkupione m.in. od przewodnika miejskiego, nieliczne Jelcze M11 (wycofane), od połowy lat 90-tych również trzy Jelcze 120M. W 2006r. tabor zwiększono o używanego wcześniej w SAV Augsburg MANa NL202. Kolorystyka autobusów jest bardzo różna, od standardowych malowań państwowych (zanikający już), przez malowanie biało-niebieskie (z lat 90-tych, gdy zmieniono nazwę zakładu i kolorystykę) do obecnych biało-czerwonych. Autobusy te można spotkać pod samym Orlenem oraz czasami na terenie miasta.

Od 1 lipca 2009r. obsługę przewozów na terenie rafinerii, a także tabor Orlen Transportu przejął PKS Płock.

do góry

Na początku 2009r. odnalazł się zachowany w części Jelcz PR110U. Autobus został wyprodukowany w 1982r, skreślono go ze stanu ówczesnego ZKM Płock po 12 latach, a jego dalszy los nie był znany. Został znaleziony w Grabinie pod Płockiem, gdzie funkcjonuje dziś jako składzik. Niestety pozbawiony jest już ścian frontowych oraz wielu innych elementów, jednak na lewej burcie zachowały się oryginalnie malowane oznaczenia z tamtego okresu. Kolejne warstwy lakieru w tym miejscu dokładnie odzwierciedlają zmiany, jakie w tym okresie zachodziły w płockiej komunikacji. W wyniku strajku w 1989r. MPK przekształcono w PKM i ponownie w MPK, a ostatecznie w ZKM. Tak 'pomazane' autobusy można było spotkać na ulicach do 1998r, kiedy ZKM przekształcono w spółkę i ostatecznie stare oznaczenia zaklejono białymi prostokątami z nowym logiem, herbem i numerem. Niestety obecnie oznaczenia boczne na autobusach to tylko wspomnienie. Zamiast nich widnieje jedynie naklejony suchy numer, a nawet jego czasami brakuje...