PŁOCKIBUS - płocki serwis komunikacyjny



Dziś jest:	imieniny:

RYS HISTORYCZNY

Pierwsza wzmianka o transporcie osób na terenie miasta pojawia się już w 1926r., kiedy na zlecenie ratusza uruchomiono połączenie z centrum do dworca w Radziwiu. W latach 50-tych XX wieku PKS Płock uruchomił połączenie ze śródmieścia od dworca PKP za miastem (ciężarowym Starem). W styczniu 1959 roku zapadła decyzja o budowie w Płocku kombinatu rafineryjno-petrochemicznego. Do niewielkiego, spokojnego miasta zjechały tysiące ludzi. Zaistniała potrzeba ich ulokowania i dowiezienia na oddaloną o 7 km od miasta budowę.

1 stycznia 1960 roku Prezydium Miejskiej Rady Narodowej podjęło uchwałę o powołaniu w Miejskim Przedsiębiorstwie Gospodarki Komunalnej, nowej jednostki - Zakładu Miejskiej Komunikacji Autobusowej (MKA). W ciągu 10 dni skompletowano podstawową kadrę nowego zakładu, zakupiono osiem autobusów i już 1 lutego na ulicach Płocka pojawiły się nowe środki lokomocji. Kursowały na pięciu trasach miejskich i jednej specjalnej do budującego się kombinatu. Ta linia oznaczona była 0 i przeznaczona wyłącznie do wożenia budowniczych. Łączna długość linii autobusowych w Płocku w 1960 roku wynosiła 140 km. Po trzech miesiącach dokupiono jeszcze 5 autobusów i uruchomiono kolejne trzy linie, co dawało w sumie dziewięć linii autobusowych. W pierwszym roku funkcjonowania komunikacji miejskiej trzynastoma autobusami przewieziono ponad 1,5 mln pasażerów.

Po pierwszym roku zatrudnionych było 76 osób, z czego: 16 kierowców, 16 konduktorów, 4 monterów warsztatowych i 3 kontrolerów ruchu. Pierwsza zajezdnia mieściła się od lutego na ul. Dobrzyńskiej (obecnie teren Domu Studenckiego "Wcześniak"). Warunki tam były tak prymitywne (zdjęcie poniżej), że w lipcu przeniesiono bazę na ul. Bieruta (dziś ul. Misjonarska). Nowa baza była przestrzenna, ale miała jedną wadę. W jesienne i zimowe pluchy trzeba było wyciągać na ulicę zakopane w grząskim gruncie autobusy za pomocą zaprzęgu konnego, którymi MPGK wywoziło wówczas śmieci.

Komunikacja w tamtym okresie nie miała wielkiej konkurencji w liczącym 40 tys. ludzi mieście - w postaci 16 taksówek i 221 samochodów osobowych. W 1962 r. MKA zakupiła 5 samochodów marki Warszawa M-20, służące jako taksówki miejskie, które sprzedano dwa lata później z powodu ich nierentowności. W marcu dokonano również zmiany nazwy zakładu Miejska Komunikacja Autobusowa na Zakład Miejskiej Komunikacji Samochodowej. W połowie lat sześćdziesiątych, w bazie na ulicy Bieruta zrobiło się ciasno, a autobusy pomimo że garażowane "pod chmurką", teraz zamieszkały na ulicy przez zajezdnią. W 1967r na ulicach pojawiły się pierwsze przystanki zadaszone, będące swoistym luksusem dla czekających na autobus. Niestety przystanki miały szklane dachy, które zazwyczaj przepuszczały silne opady deszczu. W 1968r. zakupiono nowe autobusy marki San H100. Rok później liczba taboru przekroczyła magiczną liczbę stu, wynosząc na koniec tego roku 109 autobusów, którymi przewieziono ponad 15 mln pasażerów.

Po 10 latach funkcjonowania - w grudniu 1969r. - samodzielne już (wydzielone z MPGK w październiku 1966 roku) Miejskie Przedsiębiorstwo Komunikacyjne przeniosło się na ul. Przemysłową 17, do obecnej siedziby. Zapotrzebowanie na miejską komunikację rosło w tym czasie z miesiąca na miesiąc. Do kombinatu trzeba było już dowozić nie tylko budowniczych, ale także załogę pierwszych uruchamianych instalacji. Kombinat domagał się zwiększenia częstotliwości kursowania "petek", które obsługiwało już 60% taboru.

W 1972r na ulice wyjechał pierwszy w historii przegubowy autobus Jelcz AP, a liczba linii miejskich dobiła do liczby 20. Od 1973r. działalność transportowa przestała być dochodową, a zakład otrzymał dotację. Rok później zaczęto montować pierwsze kasowniki, tym samym przestały być potrzebne konduktorki sprzedające bilety w autobusach. Duża cześć z nich znalazła nową pracę w Cotexie. W tym okresie zwiększała się też liczba kursujących autobusów z 106 w 1970r. do 144 w 1975r. Problemem byli kierowcy, których potrzebowało nie tylko te przedsiębiorstwo. Z tego powodu na te stanowiska przyjmowano nawet traktorzystów. Liczne problemy taborowe odbijające się głównie na ilości miejsca w autobusach i skargi mieszkańców z powodu spóźnień do pracy, stały się główną przyczyną zmian. Od 1 listopada 1977r. ponad 30 autobusów kursujących na liniach zamkniętych "P", stało się dostępne również dla innych użytkowników, bez wyłączności dla pracowników petrochemii. Rozwiązaniem tego problemu miały być też nowo zakupione autobusy Autosan H9-35. Wielu problemów nie udawało się jednak rozwiązać, a narastające skargi na komunikację, niezaradność kierownictwa zakładu i jawne marnotrawstwo, stało się głównym atutem strajku w 1980r. W taki sam sposób rozwiązywano problemy w 1989r, kiedy zdecydowano o zmianie organizacyjnej przedsiębiorstwa MPK, powołując nowe o nazwie Przedsiębiorstwo Komunikacji Miejskiej w Płocku, a w którym nie zapewniono miejsca pracy wszystkim pracującym w dotychczasowym przedsiębiorstwie.

Lata osiemdziesiąte przyniosły całkowitą wymianę taboru na nowe Jelcze PR110 i Ikarusy 280. Uchwałą rady miasta z 23 września 1991 r. na podstawie ustawy o samorządzie terytorialnym, rada miasta dokonała przekształcenia państwowego przedsiębiorstwa w zakład budżetowy o nazwie Zakład Komunikacji Miejskiej w Płocku.

W 1994r. komunikacja zakupiła dwa pierwsze autobusy, Jelcze 120MM/1 przystosowane do przewozu osób niepełnosprawnych, jednocześnie pierwsze z nowoczesnymi silnikami spełniającymi normę czystości EURO 1. W grudniu kolejnego roku na ulice wyjechały dwa pierwsze autobusy niskopodłogowe, zwiastujące nadejście nowej generacji autobusów miejskich.

W kwietniu 1998 r. przekształcono dotychczasowy zakład w spółkę o nazwie Komunikacja Miejska Płock Spółka z o.o.